Trądzik różowaty

Z czasem pojawiają się nie tylko rumień i naczynka, ale też stany zapalne skóry, obrzęki, ropne zmiany, ból i pieczenie. Towarzyszy temu stały dyskomfort i krępujący wygląd twarzy, który wpływa na pewność siebie, relacje, codzienne funkcjonowanie. Twarz – nasza wizytówka – zaczyna „krzyczeć” tym, czego nie udało się wypowiedzieć latami.

W medycynie konwencjonalnej często słyszy się, że to choroba autoimmunologiczna albo przewlekła, „nie do wyleczenia”. Że można ją jedynie kontrolować. Ciało jednak wie lepiej. Ono nie tworzy choroby bez powodu. To, co nazywa się „autoagresją”, bardzo często jest efektem wieloletniego tłumienia emocji: gniewu, żalu, poczucia krzywdy, bezsilności, napięcia, które nigdy nie miały ujścia.

Dermatologia najczęściej sięga po maści sterydowe. One szybko gaszą stan zapalny na powierzchni skóry, ale nie rozwiązują problemu u źródła. Co więcej – przy dłuższym stosowaniu niosą ze sobą wiele skutków ubocznych i dodatkowo obciążają organizm. Objaw znika na chwilę, po czym wraca – często silniejszy.

Homeopatia patrzy inaczej. Nie skupia się wyłącznie na zmianie skórnej, lecz na całym człowieku – jego układzie nerwowym, emocjach, historii, tym, co było tłumione latami. Działa od wewnątrz: na nieprzepracowany gniew, żal, napięcie, które organizm nosił w sobie zbyt długo. Gdy te głębokie warstwy zaczynają się regulować, skóra przestaje być polem bitwy.

Bo trądzik różowaty to nie „błąd organizmu”. To wołanie o równowagę. A ciało – jeśli da mu się właściwe wsparcie – potrafi wrócić do zdrowia.

Zajmuję się takimi przypadkami w swojej praktyce. Trafiają do mnie osoby, które latami chodziły od dermatologa do dermatologa, stosowały kolejne maści, antybiotyki, sterydy, zabiegi – z krótkotrwałą poprawą i ciągłymi nawrotami. Wiele z nich słyszało, że „tak już będzie”, że trzeba się przyzwyczaić i nauczyć z tym żyć.

A jednak organizm potrafi zrobić coś innego, gdy zacznie się go słuchać. Bo to, co dziś nazywa się „nieuleczalne”, bardzo często jest po prostu jeszcze niezrozumiane.

Przypadek 1

Do gabinetu trafił mężczyzna po pięćdziesiątce. Od lat zmagał się z trądzikiem różowatym nosa i twarzy. Rumień, rozszerzone naczynia, pieczenie, nawracające stany zapalne. Leczenie klasyczne: sterydy, antybiotyki, laserowe zamykanie naczyń. Efekt – chwilowa poprawa i powrót objawów.

Choroba zaczęła się po rozwodzie. Piętnaście lat małżeństwa, zdrada, rozpad, zazdrość, wściekłość, bezradność. Początek intensywnego picia alkoholu. Alkohol był ucieczką od bólu, od poczucia porażki, od pustki. Przez kilka lat funkcjonował w trybie autodestrukcji. Trądzik różowaty pojawił się właśnie wtedy.

Ciało zaczęło mówić to, czego nie dało się wypowiedzieć. W wywiadzie:

– głęboka potrzeba kontroli

– pedantyzm, napięcie wewnętrzne

– szybkie myślenie, szybkie mówienie

– nadwrażliwość nerwowa

– skłonność do gniewu tłumionego „na zewnątrz”, ale żywego w środku

– lęk przed utratą sprawności, starością, samotnością

– trudna relacja z ojcem – emocjonalna pustka, brak wsparcia

– historia uzależnienia w rodzinie

Organizm był w permanentnym stanie napięcia. Układ nerwowy nadreaktywny. Naczynia krwionośne – rozchwiane. Skóra twarzy stała się polem ujścia dla przeciążenia.

Po dobraniu leku homeopatycznego:

• poprawił się sen – głębszy, spokojniejszy

• zniknęły nocne wybudzenia

• zmniejszyło się napięcie wewnętrzne

• pojawiło się większe wyciszenie emocjonalne

• nos wyraźnie się uspokoił – bez laserów, bez maści

• pacjent sam zrezygnował z zabiegów kosmetycznych

• zniknęła potrzeba ciągłej kontroli

• pojawiła się zdolność „odpuszczania”

• relacje z matką przestały wywoływać tak silne reakcje

• zniknęło nocne ssanie w żołądku

• poprawił się apetyt i trawienie

• ustąpiła nadmierna pobudliwość

Zmiana nie polegała na „zagłuszeniu” objawu. Ciało dostało impuls do regulacji od środka. Trądzik różowaty w tym przypadku nie był chorobą skóry. Był skutkiem lat napięcia, niewyrażonej złości, żalu, poczucia porażki, życia w trybie ciągłej kontroli. Gdy te warstwy zaczęły się rozluźniać – skóra przestała krzyczeć.

To właśnie jest istota leczenia:

nie walczyć z objawem, lecz dotrzeć do tego, co go stworzyło.

Bo skóra bardzo często mówi historię, której człowiek nie umiał opowiedzieć słowami.

Przypadek 2

To nie jest „historia o pryszczach”. To opowieść o człowieku, którego ciało przez lata niosło ciężar emocji, napięcia i samotności – aż zaczęło mówić przez skórę.

Kobieta w średni wieku od dziecka była zdana na siebie. Dominująca matka, brak bezpiecznej więzi, brak wsparcia, przemoc emocjonalna. W dorosłym życiu powtarza się ten sam wzorzec:

„Muszę radzić sobie sama. Nie mogę na nikogo liczyć. Jestem wykorzystywana. Nie mam wsparcia.”

To osoba wrażliwa, uczciwa do bólu, idealistyczna. Chce się rozwijać, pomagać innym, uczyć, ma poczucie misji. Z zewnątrz – silna. Wewnątrz – w ciągłym napięciu.

Perfekcjonizm, potrzeba kontroli, niepokój, lęk przed oceną, gwałtowne wybuchy złości, nadwrażliwość na bodźce, zimno i hałas. Organizm żyje w stanie stałej gotowości.

Ciało dokładnie to pokazuje:

• marznięcie rąk i nóg

• nadmierna potliwość

• skurcze, bóle kręgosłupa

• problemy trawienne, Hashimoto

• nadwrażliwość zmysłów

• brodawki i inne zmiany skórne

• trądzik różowaty

Skóra stała się miejscem, w którym ujawniło się przeciążenie całego układu nerwowego. Już po pierwszej dawce remedium pojawiła się wyraźna poprawa ogólna – ustąpił nocny głód i ssanie w żołądku, ciało „odetchnęło”.

Trądzik nie zniknął od razu. Zamiast tego zaczął zmieniać swój rytm:

wracał coraz rzadziej, był coraz słabszy, mniej zapalny, na mniejszej powierzchni.

Terapia była prowadzona dalej, zmiana dawkowania i potencji remedium na głębiej działające. Zaczęły się dziać rzeczy, których nie widać w lustrze, ale które są kluczowe w leczeniu:

• zmniejszyło się napięcie wewnętrzne

• kobieta weszła w nową pracę bez stresu – „na luzie”

• było mniej wybuchów gniewu

• pojawiło się więcej wyluzowania

• ustąpiły bóle pleców

• poprawiła się praca jelit

• zniknęła nadmierna potliwość

• ręce stały się ciepłe

• wzrosła tolerancja organizmu na zimno

• organizm przestał reagować ciągłym alarmem

Układ nerwowy zaczął się regulować.

W pewnym momencie pojawiło się coś charakterystycznego:

„Trudno mi zacząć. Odkładam sprawy. Jak już zacznę – idzie.” To nie regres.

To moment, w którym ciało przestaje działać wyłącznie na napięciu i przymusie. Stary mechanizm: „muszę, bo inaczej wszystko się zawali” – puszcza. System uczy się nowego sposobu funkcjonowania.

Po wejściu na wyższy stopień środka homeopatycznego pojawiły się krótkie epizody bólu żołądka na tle nerwowym i chwilowy powrót potliwości – ale objawy gasły szybko. Organizm próbował starych ścieżek reakcji, lecz nie potrafił już w nich zostać. 

I co z trądzikiem? Zmiany skórne nie zniknęły „raz na zawsze” od pierwszej dawki.

Najpierw się wyciszyły. Potem wracały – ale:

• były mniejsze

• mniej zapalne

• bez obrzęków i bólu

• na mniejszej powierzchni

• w coraz większych odstępach czasu

Każdy nawrót był słabszy od poprzedniego. Aż w końcu przestały wracać w ogóle. To jest istota terapii homeopatycznej. Nie polega ono na „zgaszeniu” objawu. Polega na przebudowie całego systemu człowieka – jego reakcji na stres, emocje, relacje i bodźce.

Skóra była tylko miejscem, w którym wcześniej to przeciążenie się ujawniało. Gdy wnętrze zaczyna się regulować, skóra przestaje być polem bitwy.

Trądzik różowaty nie zostaje stłumiony. On po prostu przestaje być potrzebny.

Oba opisane przypadki – choć dotyczyły różnych osób – były w gruncie rzeczy historią tego samego typu człowieka.

Ten sam rys charakteru:

– silna potrzeba kontroli,

– napięcie wewnętrzne, które nigdy nie znajduje ujścia,

– ambicja, odpowiedzialność, bycie „tym, który musi dać radę”,

– skrywane poczucie słabości i lęk przed porażką,

– życie w ciągłym napięciu.

U obu pojawił się trądzik różowaty. U obu ciało w pewnym momencie powiedziało: dość. U obu skóra stała się miejscem, w którym ujawniło się to, co było tłumione latami.

Terapia w obu przypadkach była procesem. Nie „cudem w tydzień”, nie zniknięciem objawu po maści. Były wahania, reakcje, okresy poprawy i chwilowego cofnięcia. Organizm musiał się przestawić – układ nerwowy, naczynia, trawienie, emocje.

W obu przypadkach kluczowym środkiem okazało się Lycopodium. Nie dlatego, że Lycopodium jest na trądzik. Homeopatia tak nie działa. Lycopodium zadziałało, ponieważ było lekiem dla tych ludzi. Na ich sposób przeżywania świata. Na ich napięcie, ambicję, wewnętrzną walkę, lęk ukryty pod maską siły.

Skóra tylko pokazywała to, co działo się głębiej. Gdy organizm zaczął się regulować od środka:

-uspokajał się układ nerwowy,

-naczynia przestawały wariować,

-trawienie wracało do równowagi,

-emocje zaczynały mieć ujście 

skóra przestała być polem bitwy.

To jest różnica między tłumieniem objawu, a pracą z całym człowiekiem. 

Nie zajmujemy się samym trądzikiem.

Wspieramy w powrocie do równowagi tego, kto go nosi.